Presenting the Impossible

Imagine yourself in a conference hall full of scientists and policy makers. Imagine you are a young woman addressing the crowd and telling them that they (including myself) are a part of the problem. That the fact that they are even thinking about the problem, is keeping it alive and preventing change. And that if they truly want radical change, instead of mere modification, it is necessary to take their ego, their ideas, their prejudices out of the equation. That they need to long for the impossible.

And no, I’m not referring to Naomi Klein, author of The Shock Doctrine, who will also give a lecture at the same conference. (Which I am looking forward to.) I’m talking about me presenting a paper on our shared responsibility towards achieving radical change in greenhouse emission reduction, using Einstein, Badiou, Derrida and Foucaultian perspectives.

Yes, it’s kind of scary, but also a lot of fun. Hopefully.

http://www.tyndall.ac.uk/radical-emission-reduction-conference

Auto-Didacticus Philosophicus

Four years ago I decided to take matters (my life, my thoughts, my world?) in my own hand. Frustrated with unanswered questions, irrational belief and the fear of averages, I found my way to the library at Haifa University, Israel. A library in which half of the books were in languages I could not read. But in which the philosophy bookshelves held some real treasures.

Four years later, I still don’t read Arabic, Russian or Hebrew. But I continue drawing on the books I read in that period. My own crash course in philosophy proved very fruitful. And especially as I read them without any prejudices (mind you, I didn’t even know the difference between analytic and continental philosophy), without any greater scheme in mind… I could form my own thoughts. I could decide who to befriend and who to shun.

In the year that followed this first visit to that library I continued this self-education. In February 2010 this free-floating was brought to a stop, when I started a master in (political) philosophy, when teachers started to fill my time with required reading list. But that first year and the books I choose – why did I pick these specific books? – continue to be the basis of all my present thought.

I started with reading Michel Foucault‘s “The Order of Things”. Still my favourite philosophical musing, perhaps also because it was the first book I ever read to make me realise there are things that are bigger than anything I can ever understand. My notes from that time are priceless to me. My trying to figure out these strange words like ‘episteme’ remind me of this struggle that brought me back to life at a time I was really in one of the worst places I’ve ever been. Needless to say, the notion of ‘episteme’ is so dear to me, that it’s pretty much the topic of my PhD now…

I continued reading all of Nietzsche, and a biography on Nietzsche by Walter Kaufman. Again, I don’t know why. But it appealed to me, as it still does. It has become part of me, this notion of the death of the church, the need to face what one is despite human structures… “One should only speak where one cannot remain silent, and only speak of what one has conquered—the rest is all chatter, “literature,” bad breeding.” (Opening lines of “Human, all too human”)

And I read Kojéve‘s Introduction to Hegel’s Phenomenology of Spirit. Karl Jasper‘s “Origin and Goal of History”. Martin Buber‘s “I and Thou”.

Although I still linger within these texts, there is also much more. I’ve made more friends I could have ever realised, Sartre, Heidegger and Arendt amongst others. Lately Badiou and Benjamin should be added to the list. But I am still young, and it’s never too late to make new friends…

Fortunately, now at the European Graduate School, I’m having the opportunity to float within texts while finding my own voice…  And to meet living thinking friends, from all over the world…

Extreme Books: The Painted Bird (Kosinski)

Recently I came across a list of ‘incredibly tough books for extreme readers’. One of those lists of books you have to read. Being fed up with the 1001-books-to-read-before-you-die list for some time now, this was a nice new challenge.

Having read nine out of the fifty books mentioned, some of which truly excellent books, I picked out a few to start with. If those also happen to be great books, I can always decide later on to read all fifty of them.

So I’ve just finished book nr 10 of the list.
“The Painted Bird” by Jerzy Kosinski (1965).

I do get why it can be seen as an extreme book. The meticulous description of extensive suffering, pages full of ghastly rapes, torture, etc etc – all against the backdrop of fierce discrimination and stupid peasantry. Horrible. But written so compelling, that it was hard to put down the book, although I did find myself staring into the world perplexed when forcing my eyes away a couple of times.

The beauty of the book, is that there is not a single inch of pity involved. The descriptions are vivid and without meta-story, without overall judgement. There is just a little boy trying to make sense of everything human beings do to each other and particularly to him. Trying to figure out what this so-called ‘God’ has to do with it all, and finally being relieved that there is a truth after all, and it’s hero is called Stalin.

Just a tip for those who think about reading it, don’t read the introduction.

Boudewijn de Groot

Boudewijn de Groot nam vrijdagavond 15 november afscheid van Nijmegen. “Vaarwel, misschien tot ziens. We hebben een mooie tijd gehad.” In een volle zaal, waar de grijze haren zachtjes heen en weer deinde en een enkeling elk lied meezong.

www.boudewijndegroot.nl
http://www.boudewijndegroot.nl

Terugkijken op een lange carrière op het podium, te lang om in een kort lied samen te vatten, wekt zowel melancholie als vreugde op. Aan de kritische zelfreflectie, als het eerste lied toch echt wat te snel was ingezet, tot aan de intieme stiltes die vallen als hij het heeft over zijn maatje To, de in 2002 overleden Lenneart Nijgh, aan alles is te merken dat hier niet alleen een topmuzikant op het podium staat, maar ook iemand die vooral veel plezier heeft in wat hij doet.

Eigenlijk zouden alle concerten een afscheid moeten zijn. Niets hoeven te bewijzen, je niet anders hoeven voor te doen dan wat je al bent. Het geeft een heerlijke en vooral ook eerlijke weerspiegeling van een artiest. Iemand die alleen nog maar optreedt omdat hij er blij van wordt, met een band waarmee hij het kan vinden, zijn zoon op de gitaar. En prachtig klezmer-achtig vioolspel.

Jammer alleen dat het publiek samen met Boudewijn oud is geworden. Het is haast onmogelijk om je voor te stellen dat de grijze dames in mantelpakjes iets voelen voor de protestliederen, de rauwe en poëtische teksten die zo fantastisch op muziek zijn gezet. In de pauze wat rondvragend wordt er veel gesproken over de prachtige harmonieën, maar dat de tekst soms toch wat moeilijk te verstaan was. En dat is begrijpelijk. Als de band het publiek aanspoort om mee te zingen met “maar liever dat nog, dan een bord voor zijn kop van de zakenman, want daar wordt ie alleen maar slechter van”, tien, twintig keer, komt Nijmegen niet verder dan een timiede gemompel, hoewel ik en nog wat jongeren met mij er vol in gaan. Waarschijnlijk zaten er teveel zakenmannen in de zaal. En zakenvrouwen. In dit land van Maas en Waal.

Ik vraag me af hoe het moet zijn geweest, toen, veertig jaar geleden. Joelende meisjes, deinende massa’s die luidskeels mee schreeuwen, die precies weten wat die meester pirkkebeen voorstelde. Die zich ook in het land van Koning Jan thuisvoelde. Die meer deed dan gedachteloos teksten meeschalmen. Die verliefd kon worden op de geweldige toetsenist, Nick Bult (@nickbult). Nu moet Boudewijn het doen met de melancholie van voorbije jaren. Niet voor niets klinkt de ballade van de eenzaamheid met extra verve. Immers, wat blijft is de herinnering.

 Maar zwijmelen bij het zien van de pianist, dat kan gelukkig nog steeds.

Ook te lezen op: http://www.nijmegencultuurstad.nl/nieuws/review-boudewijn-de-groot-vaarwel-misschien-tot-ziens

Absinthe van De Hollanders – Review

Toneelgroep De Hollanders & Arthur Japin. Een gouden combinatie, leek mij. Dus met een hoop verwachtingen stapte ik de zaal binnen. Arthur Japin behoort immers mijns inziens tot de beste schrijvers uit Nederland, zijn “Schitterende Gebrek” ontbreekt nog altijd niet in mijn persoonlijke top-10. (Note to self: Goed om eens die persoonlijke top-10 op te maken en te reviewen… maar dat is voor later.)

En De Hollanders, een redelijk jong – in elk opzicht – gezelschap, dat actief samenwerking zoekt met schrijvers om nieuwe Nederlandse stukken op de planken te brengen: dat vind ik een uitstekend initiatief waar ik graag een kaartje voor koop. Hoewel dat geen zoden aan de dijk zet, waarschijnlijk, gezien de zeer lege zaal.

Het eerste stuk van De Hollanders werd enorm bejubeld indertijd en ik ben het toen ook gaan bekijken. Van de hand van Arnon Grunberg, een stuk over militairen die gestationeerd waren in Afganistan, terugkomen en het onbegrip van alle betrokkenen inclusief zijzelf, over het leven en de omstandigheden waarin mensen zich tamelijk toevallig bevinden.

DeHollandersAbsinthe_Maartje-Strijbis-5222-300x199

Dit nieuwe stuk, Absinthe, bevalt mij een stuk beter. Er is niet overduidelijk gezocht naar een thema dat nu speelt onder de mensen (en gelukkig maar! Wanneer we eindelijk Nederlandse toneelstukken willen neer kunnen zetten, ook internationaal, zullen die zeker vijftig jaar moeten kunnen overleven…). En echt een stuk geschreven door een schrijver, met prachtige dialogen en gedurfde monologen.

Vooral de openingsscene zal me nog een hele tijd bijblijven. In wezen een monoloog van een groep, de Tachtigers, onder prachtige regie van Gerardjan Rijnders. In rap tempo situeren ze zichzelf en hun idealen, hun doelen, hun leven. Ze zeggen ronduit waar het op staat: ze kunnen zich niet meer vereenzelvigen met een culturele elite die de groei van jongeren die uit het keurslijf willen, probeert te verhinderen. Kippenvel. Echt prachtig.

Maar dan volgt een verhaal over een vrouw, betrokken bij de groep Tachtigers, die uiteindelijk zelfs door die groep idealisten wordt teruggehouden. Hoewel het een prachtig thema is, en de vondsten en het spel heel uniek, gaat het maar door en door en verlies je als publiek niet meer uit het oog dat het een toneelstuk is waar je naar zit te kijken. Een verhaaltje wordt opgevoed.

Komt dat, doordat de jonge acteurs zelf dat gevecht niet genoeg hebben geleverd of leveren, tegen die gevestigde elite, de heersende moraal? Zitten ze teveel vast in het keurslijf van het moderne toneel, dat er wat bloot en wat spektakel in moet zitten om iedereen tevreden te stellen. Zoeken ze naar oplossingen voor hun bestaansrecht door zich te laten sponsoren – ten koste van hun vrijheid te scheppen wie ze zelf zijn? En is het daarom niet meer dan een verhaal over een vrouw die hetzelfde overkwam, honderd jaar geleden, maar die wél de keuze voor zichzelf kon en durfde te maken?

Goede vragen, mooie teksten, geweldig spel en goede regie. Allemaal redenen om te gaan kijken naar Absinthe van De Hollanders. En dat je uiteindelijk met vragen achterblijft, misschien is dat maar goed ook.

Gezien in Theater Kikker, 6 november 2013.

NaNoWriMo 2013

So, I’ve decided to use this online-offline community of writers as a mechanism to start producing this play I’ve been developing over the last year. After some interesting breakthroughs during the rehearsal process of the play I’ve been involved in as an actress (The Lady from Dubuque by Edward Albee, performed at Vrijdagtheater, Nijmegen), it’s going rather well. So far.

So, I’ve joined this NaNoWriMo thing (National Novel Writing Month). Although I’m not writing a novel, and I’m not interested of reaching 50.000 words by the end of November 2013. I am purely interested in a finished product. Which I can then perhaps produce the coming season.

The project of this play [working title: Antigone] involves some of my obsessions that I seem unable to un-think. Existentialism (my old friend Sartre, always on my mind), feminism and authoritarianism (Judith Butler), self-reflection (Plato), the role of the author (yes, Barthes is in there), the question of becoming (Badiou, Deleuze), and the power of the word and revelation (Banjamin, my friend). Looks like it is going to be too philosophical to be ever understood by anyone but me, but well, at least then I’m the right person to write it.

If you’re interested in following my progress… http://nanowrimo.org/participants/nobyeni

English: Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvo...
Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir at Balzac Memorial (Photo credit: Wikipedia)

Priorities and costs

Lately I’ve been reconsidering my priorities. There was a time I was mostly focussed on efficiency, trying to not waste time, fulfilling goals in optimal curves. But it started to bother me, realising that whatever I would try to accomplish, no-body would care whether it was done optimally or not. Graduating within the prescribed time-frame doesn’t give me a better job (or any job at all, for that matter).

“I had this vague idea that I would try to get the most pro-capitalist job ever and try to screw the system from the inside. But these places know better than to employ philosophy graduates.” (p.307 in my present ‘fun lit’, the amazing “PopCo” written by Scarlett Thomas)

So, I’ve be re-considering my priorities. With regards to whom to call and treat as friends, with regards how to spend my productive moments.

Priority etymologically refers to that what is prior in time, first. Only later on it became a first-in-rank-business. Perhaps it is the same. I have the inclination to believe that originally, we as human beings, as a race, but also us individually, know very well who we are and what we can and cannot do. Unfortunately this is distorted over time, through media, friends, everything they call education. We stopped listening. The knowing that was prior, disappeared. We all give in to the yoke of mediocracy – by stopping to question all the influences form the outside.

That’s why we should always give priority to what was original and is still originally what and who we are. At least, I feel this duty – as a human being. And I cannot but see other human beings as also having this duty.

All we do is the result of a choice. (If not – then why bother with education, public discourse and the likes?) I choose priorities. Even though it has and will continue to cost me. Friends and relationships. 

But it costs them much, much more.

popco close up
popco close up (Photo credit: naufragoenlasopa)