Who’s Afraid of Virginia Woolf?

Er stond heel wat op het spel. Een gigantisch stuk, vier mensen op het toneel, Toneelschuur  én Toneelgroep Oostpool en een hele hoop drank. Maar wat maakten ze het waar, de volle drie uur lang. Geen wonder dat het zo snel uitverkoopt.

Albee op zijn best

‘Who’s Afraid of Virginia Woolf’ was al in het begin (1962) een kaskraker. Edward Albee werd er beroemd door, hoewel hij later Broadway de rug toe zou keren om terug te keren naar het kleine theater. Mooi dus, dat hier in Nederland de kleinere theaters dit stuk ook weten te omarmen, zodat je de intimiteit van de twee echtparen op het toneel kunt voelen. Dit stuk is namelijk veel te rauw om mooi en van een afstand te bekijken.

Maar die intimiteit tussen publiek en toneel, maar ook tussen de echtparen zelf, neemt niet de vorm aan van slap geneuzel, maar komt aan precies zoals je bij Albee mag verwachten. Scherp, vol van zichzelf, met ieder personage nog vervelender dan de ander. Of is dat enkel omdat je ze herkent, die aangeschoten mooie meisjes, die brulkikkers met iets te gespierde armen?

Meesterlijk acteerwerk en regie

Het lijkt zo simpel. Twee echtparen die op de grens van waanzin en illusie paraderen met hun eigen leven. Elkaar tarten tot op het bot. “Als jij echt bestond, zou ik direct van je scheiden.” De vertaling van Gerard Reve loopt als een trein, met prachtige vondsten en overzettingen naar een Nederlandse context. Maar wat bovenal bijzonder is in deze productie, is de lijfelijkheid, de aanwezigheid van elk personage. Soms kijken ze je aan, wordt de vijfde wand doorbroken, en wordt je eigen merg en been even mee uitgehold. Je zou ze aan willen raken, klappen willen verkopen. Maar toch houdt het publiek zijn adem in. Het lijkt geroutineerd, ze lijken boven elkaars verbale uithalen te staan, of toch niet? Breken ze, een voor een, door hun eigen illusies?

Foto door Sanne PeperUitverkocht

In Utrecht speelt het stuk drie avonden achterelkaar, telkens uitverkocht. Ook in Nijmegen en Den Bosch zijn alle kaarten al vergeven. Wat betekent dat? Zijn we inmiddels gewend als Nederlands publiek, genoeg afgevlakt en vinden we het wel vermakelijk? Of zouden oudere echtparen het toch herkennen? En wat zullen pas verliefde stelletjes er van denken? Albee raakt namelijk een gevoelige snaar, onze diepste monsters worden naar buiten gebracht. Het is allemaal maar een spelletje, maar wel eentje die het bloed onder je vingers vandaan trekt. Heerlijk. Pijnlijk. Maar voornamelijk meesterlijk. Gaat dat zien dus.

NaNoWriMo 2013

So, I’ve decided to use this online-offline community of writers as a mechanism to start producing this play I’ve been developing over the last year. After some interesting breakthroughs during the rehearsal process of the play I’ve been involved in as an actress (The Lady from Dubuque by Edward Albee, performed at Vrijdagtheater, Nijmegen), it’s going rather well. So far.

So, I’ve joined this NaNoWriMo thing (National Novel Writing Month). Although I’m not writing a novel, and I’m not interested of reaching 50.000 words by the end of November 2013. I am purely interested in a finished product. Which I can then perhaps produce the coming season.

The project of this play [working title: Antigone] involves some of my obsessions that I seem unable to un-think. Existentialism (my old friend Sartre, always on my mind), feminism and authoritarianism (Judith Butler), self-reflection (Plato), the role of the author (yes, Barthes is in there), the question of becoming (Badiou, Deleuze), and the power of the word and revelation (Banjamin, my friend). Looks like it is going to be too philosophical to be ever understood by anyone but me, but well, at least then I’m the right person to write it.

If you’re interested in following my progress… http://nanowrimo.org/participants/nobyeni

English: Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvo...
Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir at Balzac Memorial (Photo credit: Wikipedia)