On Europe’s Future

I am part of the top-% of the highly educated people. Yet never have I taken one class or seminar on economics, leaving me in the dark about what macro & micro economics look like and how these processes are deeply connected to political history and our future. It was time to change that, so I started reading.

I am part of the top-% of the highly educated people. Yet never have I taken one class or seminar on economics, leaving me in the dark about what macro & micro economics look like and how these processes are deeply connected to political history and our future.

With the encroaching crisis of 2008, and the many attempts the media has made to explain this crisis to the ignorant mass to which I counted myself, I did realize something was wrong – why would governments and the European Union decide to lend money to bankrupt banks and countries, money that would instantly be used to pay off other loans of the same institutions that were so ‘generously’ offering the new loans? Why would they not invest these in the backbone of what makes a country – the people actually doing the work, trying to keep their jobs and feeding their family? (Let alone take care all those without work!) I didn’t understand, but these governments must know what they were doing, right? Or not? I had no idea. Continue reading “On Europe’s Future”

Recensie: “Sterven voor een idee” / Of: Over levenskunst

Een vorm van kunst die me na aan het hart ligt is de levenskunst, een specifiek filosofische kijk op het leven, filosofie en kunst. Binnen de levenskunst gaat het erom dat kunst en filosofie niet zomaar dingen zijn waar je over praat, maar het zijn performatieve zaken. Je hele leven is een belichaming er van.

Continue reading “Recensie: “Sterven voor een idee” / Of: Over levenskunst”

Recensie: Vrouwen schrijven niet met hun tieten

Een pakkende titel die eigenlijk ook de inzet van het boek verrassend goed dekt: “Vrouwen schrijven niet met hun tieten” (2016). Vrouwen zijn mensen. En daar moet de samenleving nog verrassend vaak mee leren omgaan, als ze het al inzien.

Een pakkende titel die eigenlijk ook de inzet van het boek verrassend goed dekt: “Vrouwen schrijven niet met hun tieten” (2016). Vrouwen zijn mensen. En daar moet de samenleving nog verrassend vaak mee leren omgaan, als men het al inziet. Een boek vol essays van menselijke vrouwen van mijn eigen leeftijd (allemaal geboren tussen 1980 en 1989) die schrijven. Herkenning dus alom, want ook ik heb ooit gezegd “Ik ben geen feminist hoor, maar…” om er later achter te komen dat ‘feminisme’ eigenlijk niet zo’n vies woord is als je denkt.

13072904_10154135829224321_3066557606637178928_o

Continue reading “Recensie: Vrouwen schrijven niet met hun tieten”

Recensie: Judas van Amos Oz

Een wonderlijke verteller die je meeneemt naar het Jeruzalem van begin jaren ’60. Je voelt de stralen van de maan en ziet de reflectie er van op de stenen, je voelt de warmte van de petroleumkachel op zolder, en je vraagt je af of er verder nog iets nodig is. Is dat niet wat verhalenvertellers zouden moeten doen, je een stukje mee laten leven met fictieve levens. Hun pijn en vreugdes delen. Hoewel, in dit boek meer pijn. De pijn van verlies, van omgaan met verraad, met dood, en liefde. Een prachtig boek, met ook nog eens een bijzondere kijk op het leven van Jezus als door de ogen van de joden er door heen geweven. Zo natuurlijk dat je het zo uit hebt, alle 400 bladzijdes. Door Nicole des Bouvrie, eerder verschenen op Zinweb.

Continue reading “Recensie: Judas van Amos Oz”

Recensie – Onderworpen door Michel Houellebecq

Deze recensie van een wederom indrukwekkend boek van Michel Houellebecq schreef ik iets meer dan een half jaar geleden voor Zinweb. Helaas blijft het actueel. Een zinderend sterk boek, dat zoals alle boeken van Houellebecq je na laat denken over het pessimisme en de laksheid waarmee we onze eigen levens vullen, als we niet uitkijken.

we-weten-aanslag-charlie-hebdo-in-parijs

Continue reading “Recensie – Onderworpen door Michel Houellebecq”

Recensie: ‘Jij zegt het’ door Connie Palmen

Een boek om nog lang over na te denken.

Het meest recente boek van Connie Palmen (Prometheus, 2015) heeft voor redelijk wat ophef gezorgd. Een roman, een vertelling, over de beroemde liefdesrelatie tussen het dichtersduo Sylvia Plath en Ted Hughes. Een liefde die voor altijd is getekend door de zelfmoord van Plath.

Plath liet Ted Hughes en haar twee kleine kinderen achter, en de media indertijd smulden er van. Nog steeds wordt Plath vereerd door vrijgevochten vrouwen. Hughes werd afgeschilderd als de boeman, die de feministe en dichteres Plath van de mogelijkheid tot leven beroofde. Hij was degene die vreemd ging, die zijn vrouw achterliet om te zorgen voor de kinderen. Het boek van Palmen is een terugblik van Hughes. Een terugblik op zijn tijd met Plath. Een bijzonder boek, dat een uitgebreide reflectie oproept.

Continue reading “Recensie: ‘Jij zegt het’ door Connie Palmen”